English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


مکتب تازه "مبارزه" / داریوش همایون
[سیاسی] ایران عراق نیست ولی می‌توان آن را به روز عراق انداخت.
مبارزه با سرنگونی یکی نیست. هر مبارزه‌ای به سرنگونی نمی‌انجامد و نمی‌باید دلسرد شد و رها کرد. به هر فعالیتی نمی‌باید نام مبارزه داد. چه بسا فعالیت‌ها که به مبارزه آسیب می‌زنند.

ایران عراق نیست ولی می توان آن را به روز عراق انداخت

هنگامی که در بررسی انحرافات مبارزه دراز پر از مشکلات ما در بیرون، به ضرورت تعریف مبارزه و سرنگونی برخوردم نمی دانستم که چه اندازه بهنگام است. اکنون با توجه به پشتیبانی پاره ای کوشندگان از ضرورت حمله امریکا به ایران، ما با یک مکتب تازه مبارزه روبرو شده ایم. پس می باید موضوع را بیشتر شکافت، و در اینجا نخست خلاصه ای از نتایجی را که گرفته بودم می آورم:
1 ــ مبارزه با سرنگونی یکی نیست. هر مبارزه ای به سرنگونی نمی انجامد و نمی باید دلسرد شد و رها کرد. به هر فعالیتی نمی باید نام مبارزه داد. چه بسا فعالیت ها که به مبارزه آسیب می زنند. سرنگونی فرا آمد يک سلسله عوامل است که مبارزات ما، اگر درست باشد، بخشی از آن است.
2 ــ ما در بیرون می باید بجای شعار سرنگونی دادن به مبارزه ای که بتواند به سرنگونی انجامد بپردازیم. شعار دادن و به مبارزه موثر نپرداختن بسیاری فعالیت ها را در همان حد نگهداشته است و به دلیل پابرجائی رژيم در بیست و هشت سال گذشته، گروه های بی شماری نا امید شده اند. بقیه نیز چند سالی را در بحث از سرنگونی گذراندند که سودی به حال مبارزه نداشت.
3 ــ سرنگونی رژیم برای موجودیت ایران لازم است و شرایطی دارد. نخست، رژیم بناچار می باید در ایران در جائی که هست سرنگون شود، در حالی که مبارزه را همه جا می توان و می باید انجام داد. از این امر بدیهی که کسانی می کوشند به عنوان مخالفت با سرنگونی رژیم جلوه دهند ( نمونه دیگری از "مبارزه" ای که به سرنگونی کمک نمی کند) دو نتیجه می توان گرفت. نخست، اگر قرار است رژيم در ایران و به دست مردم ایران سرنگون شود می باید در برابر حمله به ایران و تغییر رژیم به دست بیگانگان، اگرچه با مشارکت پاره ای ایرانیان، بایستیم. سرنگون کردن از بیرون تنها در صورت مداخله نظامی امریکا امکان پذیر است. دوم، سرنگونی صرفا برای سرنگونی و بی توجه به چگونگی آن بی مسئولیتی محض است. ما آن سرنگونی را باید بخواهیم که بجای رژیم اسلامی یک نظام دمکراسی برپایه حقوق بشر بیاید. سرنگونی به بهای تکه پاره شدن ایران یا جنگ داخلی یا تکرار وضع عراق امری نیست که بیشتر ایرانیان آرزویش را داشته باشند. به قول فرنگی ها ما خیال نداریم بچه را هم با آب حمام دور بریزیم.
انتظار من از گشودن بحث آن بود که به مبارزه با رژيم ــ مبارزه به قصد سرنگونی ــ جدی تر بیندیشیم و در گفتگو از سرنگونی، آن اندازه اسیر شعار دادن نشویم که مبارزه از یاد برود؛ و نیز در امرسرنگونی، دربرابر کشور خود، مردم و سرزمین ایران، با مسئولیت عمل کنیم و با هیچ استدلالی در خدمت طرح های بیگانگان یا گرایش های جدائی خواهانه قرار نگیریم. اکنون کسانی از این بحث لازم می کوشند سلاحی برای از میدان بدر کردن بسازند که باکی نیست و بد تر از اینها نیز به جائی نمی رسد. شایعه سازی و اتهام و ترور شخصیت صد سال زمینه اصلی سیاست ورشکسته ایران بوده است؛ سلاحی است پوشیده از زنگار بدنامی و شکست پشت شکست. هربار کسی در مبارزه به دروغپراکنی و تحریف دست می یازد حاصل جمع ابتذال را در سیاست ما ــ که هیچ پائین نیست ــ بالا تر می برد.
به ویژه کسانی که در بیرون سودای رهبری و جایگزینی حکومت اسلامی دارند بهتر است در مبارزات خود از سخنگویان آن تقلید نکنند. این سر و صدا ها در راستای همان "مبارزات" است که بخشی از دلائل پابرجائی رژیم را توضیح می دهد. (سخن گفتن از جایگزین یا آلترناتیو و شورای رهبری در بیرون دلخوشی دیگری است. ما می باید نقش خود را در یاری دادن به پیکار مدنی و سیاسی مردم ایران تعریف کنیم. از ادعای رهبریش دست برداریم و در خدمت آن باشیم.)
* * *
بهنگام بودن بحث، منتظر مکتب تازه ای در مبارزه بود که اکنون یک دو تن با احتیاط و زیر پوشش نام مستعار گشوده اند. شیِره سخن آنها این است که جمهوری اسلامی درپی ساختن بمب اتمی است، و آن را بر اسرائیل خواهد افکند؛ آنگاه نوبت ایران خواهد بود که بمباران اتمی را تحمل کند. از این مقدمه نتیجه می گیرند که طرح های امریکا برای بمباران ایران که به نظر آنان قطعا اجرا خواهد شد و اجتناب ناپذیر است در واقع از خطر بزرگ تری جلوگیری خواهد کرد. با این استدلال ها طبعا ما می باید به پیشباز بمباران ایران برویم، چون در ضمن جمهوری اسلامی را نیز برخواهد انداخت و ما دارای رهبرانی از روی نمونه دوگل خواهیم شد که آماده همکاری با بیگانگان بودند و در اشاره آشکاری آورده اند.
از این گزاره ها تنها یکی درست است. جمهوری اسلامی دنبال بمب اتمی است و امریکا و شماری دیگر از کشور ها مصمم اند بهر ترتیب از آن جلوگیری کنند. اما انگیزه جمهوری اسلامی دست زدن به یک جنگ اتمی نیست که می داند به زندگی اش پایان خواهد داد. غربیان به درستی از آن می ترسند که جمهوری اسلامی در پیکار تروریستی خود تکنولوژی هسته ای را نیز به خدمت گیرد، یا به این و آن بدهد؛ و نیز آن را برای گسترش قدرت خود بکاربرد. دورنمای یک جنگ اتمی با ایران از آن فرض هاست که صرفا برای رسیدن به نتیجه دلخواه پیش آورده می شود. بمباران ایران نیز هنوز گزینه آخرین چاره است و گزینه های دیگر و کم هزینه تری برای همه طرف ها هست. ما لازم نیست در شور وشوق خود تا اینجا ها درغلتیم.
اما درباره دوگل می باید گفت که او با مهاجمان آلمانی متحد نشد و در پیوستنش به متحدان جنگ جهانی برضد آلمان هیچ عنصری از همکاری با بیگانگان نبود. سیاست، چنانکه اشاره کرده اند عرصه کمبود است، ولی سیاست بینوای ما حتی به پتن هم که نام برده اند نمی رسد و اگر بخت شان یاری کند به چلبی ختم می شود. بهتر آن است که بجای این در و آن در زدن به واقعیات ایران و همسایگی اش از نزدیک تر بنگریم و ببینیم این کشور از هم گسیخته با اینهمه مدعیان از هر رنگ از درون و بیرون آیا تحمل بمب های "کم خطر تر" امریکا را خواهد آورد؟ سرنگونی جمهوری اسلامی خواستی برحق و ضرورتی حیاتی برای ملت ایران و موجودیت ماست، ولی بهر بها و هر بهانه ازاین گونه ها که آورده اند؟
ما دهه هاست برای دمکراسی و حقوق بشر در ایران مبارزه می کنیم. (حقوق بشری که به موجب اعلامیه جهانی، افراد فارغ از هر تقسیم بندی و به عنوان فرد انسانی از ان به یکسان برخوردارند و نه چون به زبان معینی سخن می گویند یا مذهب معینی دارند...) آیا می توان تصور کرد که جنگ ویرانگر، چنان نظامی را حتی به رهبری سروران جایگزین ساز، به ایران خواهد آورد و همین را هم که از کشور ما مانده است به باد نخواهد داد؟ در گفتار و کردار کدام سازمان سیاسی که حاضر به گفتگو با این سروران شده است کمترین دلبستگی به ملت ایران (نه به "ملت" های ایران) دیده می شود و اگر آنها فرصت دست بردن به سلاح پیدا کنند زندگی و امنیت مردم در هر کوی و برزن تهدید نخواهد شد؟ کسی با سازمان های قومی، چه رسد به اقوام ایران که ربطی به آن سازمان ها ندارند مخالف نیست ولی سرنوشت ایران را نمی باید به دست هائی، در بیرون و درون آن سازمان ها، سپرد که بی مداخله مسلحانه بیگانه بختی برای خود نمی شناسند. ایران عراق نیست ولی می توان آن را به روز عراق انداخت.
به آن بحث بهنگام برگردیم. هر کار به عنوان مبارزه می کنیم لزوما مبارزه نیست. مبارزه می باید در يک چهارچوب معین برای هدف (های) معین و در خدمت آن باشد؛ و هیچ سرنگونی که ایران را بد تر از آنچه هست بجای گذارد به کار مبارزان نخواهد آمد.

اضافه شده توسط آشیل | ۱۶:۱۲ ۸۶/۷/۱۵


ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر