English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


سوار شدن بر قطار عوضی/ حزب مشروطه ایران
[سیاسی] ما نمی‌باید از گشودن این گره در معامله‌ای به میانجیگری روسیه نگران باشیم.

سوار شدن بر قطار عوضی

داریوش همایون



جمهوری اسلامی آرزوئی بیش از آن ندارد که جهانیان برنامه اتمی آن را فراموش کنند و نغمه صلح به اضافه هر چیز دیگر سر دهند. تجزیه طلبان نیز بیش از این نمی خواهند که سر ها به جاهای دیگر گرم باشد

بیم از حمله امریکا و مخالفت با آن، هردو به درستی، بالا می گیرد و اگر نیک به پیامد های چنان جنگی بنگریم (آقای امیر هوشنگ آریانپور پیامد های نظامی و مادی آن را در بررسی خود بیان کرده اند) بیشتر به هراس خواهیم افتاد. اکنون کسانی، همه از طیف چپ، در کوششی ستوده برای برطرف کردن خطر جنگ درپی بسیج یک جنبش فراگیر صلح برآمده اند. به نظر آنان نشان دادن مخالفت عمومی با جنگ و دفاع از صلح، هم کارساز است و هم "سیاست پسند .Politically correct" اگر شمار هرچه بیشتری به جبهه صلح بپیوندند جنگ افروزان منزوی خواهند شد. از این گذشته چه کسی می تواند با صلح خواهی مخالفت کند؟
به بحران کنونی از گوشه های گوناگون می توان نگریست. اگر مشکل اصلی، نفت و "نئوکان ها" و شرکت های چند ملیتی باشد، اعلامیه ها و تظاهرات ــ با شرکت ایرانیان و صلح خواهان بین المللی و توسل به سازمان متحد بی اثر (مگر هنگامی که قدرت ها بخواهند) ــ ابتکاری خوش نماست که شاید بتواند جمهوریخواهان پراکنده ای را در درون و بیرون برگرد هم بیاورد. اما اگر مشکل را از همه گوشه های آن بررسی کنیم، آنگاه جبهه گسترده صلح و دمکراسی و همه امور ستایش آمیز دیگر، جز یک اقدام تبلیغاتی نخواهد بود که به خلاف منظور خود خدمت خواهد کرد. جمهوری اسلامی آرزوئی بیش از آن ندارد که جهانیان برنامه اتمی آن را فراموش کنند و نغمه صلح به اضافه هر چیز دیگر سر دهند. تجزیه طلبان نیز بیش از این نمی خواهند که سر ها به جاهای دیگر گرم باشد.
برای چاره جوئی بحران اتمی نخست می باید هر ابهامی را در باره "علت جنگ" زدود. تا هنگامی که برنامه بیش از بیست ساله رژیم برای دستیابی به سلاح اتمی توسط اسرائیلیان از پرده بیرون نیفتاده بود و خود سران رژیم اعتراف نکرده بودند که هژده سال جهان را فریب داده اند هیچ کس در اندیشه جلوگیری از جمهوری اسلامی بهر وسیله نمی افتاد. از آن پس نیز پافشاری رژيم در پیشبرد آن برنامه و سخنان و سیاست های سران حکومت اسلامی کار را به جائی رسانده است که جنگ می تواند اجتناب ناپذیر شود. قدرت هائی هستند که جمهوری اسلامی یا عراق یا سوریه اتمی را تحمل نمی کنند و نکرده اند ــ حق دارند یا ندارند، تغییری در واقعیت نمی دهد. مسائل دیگر امریکا با رژيم اسلامی دارای چنان اهمیت ژئو استراتژیک و جهانی نیست و امریکا و اسرائیل می توانند با آن روبه رو شوند. حزب الله و حماس و تروریست های شیعی و القاعده در عراق راه حل های محلی لازم دارند و امریکا به سبب آنها خود را در گیر یک جنگ دیگر، آنهم با کشوری مانند ایران نخواهد کرد. اما بمب اتمی در دست يک رژيم تروریست، روزی رسان هر جنبش تروریستی که درخواست کند، برای دیگران ناپذیرفتنی است. برای هر ایرانی آگاه نیز چنان است. آیا ما می خواهیم حکومت احمدی نژاد ها را آن چنان پیروزمند و ترسناک ببینیم؟
روشن است که عناصری از چپ ایران طبعا هنوز پاک از دوران جنگ سرد بدر نیامده اند، ولی مسائل جهانی و به ویژه برآمدن اسلام رزمجو، پیچیده تر از آن است که با نفت و شرکت های چند ملیتی و نئوکان ها توضیح دادنی باشد. فروکاستن موضوع به صلح دربرابر جنگ، حتی با پیوستنش به دمکراسی و جز آن، در واقع پرده دودی خواهد بود که برنامه اتمی در پشت آن دنبال خواهد شد و از آنجا که بمب جمهوری اسلامی "علت جنگ" است بر احتمال آن خواهد افزود.
مبارزه ما در این موقعیت ویژه ــ و درعین پایبندی به صلح و دمکراسی و اعلامیه جهانی حقوق بشر و حقوق شهروندی و عدم تمرکز که بیست سال است می گوئیم و به رو آورده نمی شود ــ با برنامه اتمی رژيم است که خطر جنگ را پیش آورده؛ که گرو ه هائی را از ایرانی و بیگانه دلگرم کرده و به راه تجزیه ایران انداخته؛ که نه تنها در طیف راست افراطی امریکا بلکه در کشور های مهم اروپائی نیز جنگ را آشکارا به عنوان واپسین گزینه روی میز قرار داده است. مبارزه ما همچنین با آنهائی است که به نام دمکراسی، ملت ایران را به ملت های ایران پاره پاره می کنند و در انتظار جنگ اند که سرزمین ایران را نیز پاره پاره کنند.
گزینه های جایگزین جنگ، جدا از تبلیغات و شعار های زیبا، یا تحریم های کمرشکن اقتصادی است که روسیه تا چیزی به دست نیاورد از طریق شورای امنیت نخواهد گذاشت؛ یا محاصره دریائی ایران است که ناچار به جنگ خواهد کشید؛ یا گفتگوی مستقیم امریکا و جمهوری اسلامی است با پادرمیانی روسیه. امریکائیان با پافشاری بر برنامه کارگذاشتن سیستم دفاع ضد موشکی خود در لهستان و جمهوری چک، ولادیمیر پوتین را به خشن ترین صورتی چالش کرده اند. این می تواند دری نیز باشد که بر معامله و توافق های گستره تر گشوده می شود. آن سیستم مستقیما به برنامه اتمی جمهوری اسلامی ربط داده شده است.


ما نمی باید از گشودن این گره در معامله ای به میانجیگری روسیه نگران باشیم. اگر جمهوری اسلامی دربرابر گردن نهادن به نظارت بین المللی و دست برداشتن از فراوری اورانیوم، از امریکا تضمین های امنیتی و امتیازات اقتصادی بگیرد و روسیه مثلا برنامه دفاع ضد موشکی امریکا را در همسایگی خود متوقف سازد ما به عنوان ایرانی و مخالف زیان نخواهیم کرد. (این دورنمائی است که می باید امید به رسیدنش داشت). ما در هیچ صورت نمی باید سرنگون کردن رژيم را از امریکا بخواهیم. دفاع از حقوق بشر در ایران نیز قربانی چنان معامله ای نخواهد بود. هیچ دولتی نمی تواند امضای خود را پای قراردادی بگذارد که دفاع از قربانیان تجاوز به حقوق بشر در آن منع شده باشد. برطرف شدن خطر جنگ و ویرانی و کشتار و تجزیه به بیش از اینها می ارزد. (در تجزیه کشور ها جنگ و مداخله خارجی همواره عامل اصلی بوده است. ملت لهستان چهار بار در سده های هژدهم و بیستم قربانی تقسیم و تجزیه بود؛ ایران سیصد و پنجاه سال از سده 16 تا 19).
جنبش ضد جنگ ایرانیان نمی باید نقش جنبش جهانی صلح و دمکراسی را در چند ساله پس از جنگ دوم داشته باشد. آن جنبش جهانی تا هنگامی به راه بود که شوروی با انفجار بمب هیدروژنی اش خود را به پای امریکا رسانید. اندکی پس از آن تانک های روسی به جنبش های مردمی، یکی پس از دیگری، در اروپای شرقی اشغال شده پایان دادند.
همرائی و همکاری برگرد شعار نه جنگ، نه جمهوری اسلامی (شامل برنامه سلاح اتمی) و نه تجزیه، ممکن است پاره ای ملی مذهبی های دنباله رو ونیازمند رژیم اسلامی و پاره ای چپگرایان دنباله رو و نیازمند ملت سازان را دربر نگیرد ولی با منافع ملی ایران سازگاری بیشتر دارد. یکبار دیگر نمی باید برای رسیدن به مقصد درست سوار قطار عوضی شد.



داریوش همایون

اضافه شده توسط آشیل | ۱۵:۲۰ ۸۶/۸/۱۵


ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر