English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


جایگاه زن در شعر حافظ کجاست؟/ روزنوشت‌های پرویز رجبی
[نگاه] من در تاریخ ادب مکتوب ایران به چنین جایگاهی از زن برنخورده‌ام. آیا همه‌ی شاعران مذکر ایرانی، مانند فرمانروایان، مردانی خودشیفته بوده‌اند (و هستند) و تنها ناظر گرفتاری‌های خود بوده‌اند؟ من گمان نمی‌کنم که یافتن شخصیت زن ایرانی در شعر شاعران کار ساده‌ای باشد. جای پژوهشی در این زمینه بسیار خالی است. کدام صفت زن شاعران ما را این‌چنین کلافه و از خود بی‌خود می‌کرده است که حتی عشق به خدا و زن مرزهای مشترکی یافته‌اند و کار به جایی کشیده شده است که گاهی و شاید هم اغلب، تشخیص مرز عرفان از زندگی زمینی ساده کار چندان آسانی نیست؟ این گرفتاری هنوز هم دامن حافظ را رها نکرده است.


اضافه شده توسط عمو اروند | ۱۰:۳۵ ۸۷/۱/۲۹


ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر